Jerusalem

"Leuk dat je er bent Willy", zei een aardige blonde mevrouw tegen me. Het was Anja,ze stond op de stoep voor haar fraaie karakteristieke huis in Oss.Zij was onze reisleidster. "Ja, Willem, goed dat je er bent. We zijn er klaar voor", vulde Vincent aan. Hij was de man van Anja en tevens leidinggevende in dit gezelschap. "Het is wel vroeg he", zei ik tegen mijn maatje René. "Ja, nou Willem…middenin de nacht."  

Een bus van Dortmans stopte voor de deur, een grijze chauffeur stapte uit. Diverse andere reisgenoten bleken al in de bus te zitten. "Wij zijn er weer klaar voor", zei hij tegen Anja. Even later passeerden we het stadionnetje van FC Oss en vervolgden onze weg richting Schiphol. Anja en Vincent hielpen iedereen met inchecken.Het scheelde niet veel of de moeder van Margo mocht niet mee. Een internationaal politiek conflict kon door inmenging van Vincent net worden voorkomen. Op de roltrap gaf ik Vincent 30 euro. "Is nog voor de bus". "Oh ja", zei Vincent en hij stopte het geld in zijn portemonnee. We gingen even een broodje doen. "Met een lege maag kun je niet vliegen", zei iemand. Bij de gate wachtte een dikke man mij op. "Weet je zeker dat je je koffer zelf hebt ingepakt", vroeg hij streng. "Ik ga er vanuit", was mijn eerlijke antwoord. Daar was hij niet blij mee maar uiteindelijk ging hij toch overstag. Ik mocht mee. "Wil je de volgende keer geen geintjes meer maken?", zei Vincent. We vertrokken met een uur vertraging. "Iemand deed moeilijk met zijn koffer", zei de piloot door de microfoon.Ruim vier later landden we op Tel Aviv. Ben Gurion. "Iemand gooide hier ooit een handgranaat binnen", zei Vincent. "Daarom is het nu veiliger dan ooit." Gerustgesteld slenterden René en ik het gezelschap achterna. We kwamen bij het hotel. "Dit hotel is uniek", zei Vincent. "Dichter dan bij de Damascus-gate kun je niet zitten. Drie jaar was dit hotel dicht maar toch kwam het personeel elke dag koffie drinken. Dat is toch uniek?". Ik kreeg kamer 312, dat bleek later het kleinste verblijf van het hele complex. We gingen meteen naar beneden. We maakten kennis met Leon, onze gids. "Ik ga al voor het achttiende jaar mee met de reizen van Anja en Vincent", zei hij. We voelden ons in goede handen. We gingen meteen naar de Olijfberg. "Is dit nu de Tafelberg", zei ik. Meewarige blikken vielen mij ten deel. We waren best moe maar de rest van het gezelschap niet. En wij waren de jongsten dus we zeiden niets. We liepen nog een stukje over de Via Dolorosa. "Er zitten hier wel veel tulbanden in het restaurant", zei iemand. Het eten was best ok, we gingen nog wat drinken. En toen slapen.

Levend onder een eeuwenoude muur

"Dit is uniek. Zelden kunnen we dit boeken. Daarom ben ik akkoord gegaan met het vroege tijdstip van half negen", zei Anja. We gingen de ruimtes onder de Klaagmuur bekijken. "Is this the Western wall?", zei een Amerikaan met drie fototoestellen om zijn nek. Ik keek op het bord en knikte. "Oh man thanx that's great news", zei de Amerikaan. Een joodse mevrouw stond te bidden. Ik voelde me een voyeur. "Volg de rode paraplu", zei Anja. "Wow. Hier kun je mooie woningen van maken. Lofts, industrieel en modern", zei ik. Het was een lange dag. We gingen naar de Klaagmuur, bovengronds deze keer. "Ga alsjeblieft niet filmen links in de catacomben. Dan ben je aan de beurt. Daar mag eigenlijk niet komen. Gedraag je goed, misschien dat ze je dan gedogen", zei Vincent.De vrouwen moesten naar rechts. Daar hadden zij ook een klein stukje muur. "Welkom in de catacomben", zei een man met dollartekens in zijn ogen. "Maak gerust foto's. Tien euro is prima." We gingennaar het Tempelplein."Tsss….ik moest zelfs mijn armen bedenken ", zei een vrouw in onze groep. Ik stond in de rij met Birgit en Margot. "Birgit weet wel veel", zei ik tegen René. "Zij is onderwijzeres", zei René. Het was lekker weer. René en ik ontfermden ons over de 79-jarige Ien. "Jullie worden nog enorm beloond door mij", zei Ien. We gingen naar de Grafkerk. Indrukwekkend. "Dus hier viel Jezus tegen de muur?", zei Jan. Het was indrukwekkend om de kerk te zien en alles eromheen. "Ik moet het allemaal nog verwerken", zei de stiefmama van Birgit. "Het is allemaal zo anders dan ik mezelf had voorgesteld." We gingen eten. Er was keuze uit Pizza, falafel en broodje shoarma. Arnold keek moeilijk naar zijn pizza. "Arnold voelt zich niet lekker", zei Marijke. We gingen naar het graf van Oscar Schindler. De deur was echter op slot. "Er is maar één persoon die de sleutel heeft ", zei Vincent. We gingen terug naar het hotel. Birgit filmde ondertussen alles. "Van die vijf uur materiaal blijft straks maar een fractie over", zei ze.

Langs de Jordaanse grens

We gingen naar het noorden. "Sorry als ik wat veel praat", zei Leon in de microfoon. We passeerden telkens checkpoints. "Er is wel een probleempje met de Palestijnen maar niets wat niet opgelost kan worden", zei Leon.Gerustgesteld kwamen we bij de Jordaan Rivier. Er was niemand om te worden gedoopt. "Daar ligt Jordanië", zei Jos. We moesten weg want anders waren we te laat bij het meer van Galilea. "Ik weet niet welke boot Vincent heeft geregeld", zei Leon. We moesten een half uur wachten. Er kwam een party-boat aan met Aziatische muziek. "Dat zal onze boot niet zijn", zei Jan. Veertig lachende japanners met een zonnebril passeerden ons. De vlaggen op de boot werden gewisseld. De Nederlandse driekleur wapperde nu fier langs de even mooie David-ster. Het Wilhelmus werd gespeeld. Anja begon sensueel te dansen. "Dat kan zij wel verrekte goed", zei ik. "Zij is niet voor niets choreografe", zie Jos. Er werd gezongen. Berry kwam er bovenuit. De doeken moesten naar beneden want het waaide hard. "Jezus heeft hier overheen gelopen", bedacht ik me. Volgens mij dacht René op dat moment hetzelfde. We gingen vis eten. "Deze vis is uniek", zei Vincent. We konden kiezen uit gefileerde vis of niet gefileerde vis. Of alleen salade. Het ging lekker snel allemaal. "Ik hoor aan jou dat jij iets van gedichten weet. Romantisch.", zei de moeder van Margot tijdens het eten.Ik durfde René niet aan te kijken. We gingen naar Nazareth.Alles draaide daarom om Jozef, Maria en Jezus. "Wat een rijkdom", zei jan. Leon vertelde honderduit over van alles en nog wat. "Soms kan ik hem niet verstaan maar hij is wel grappig", zei Ien. Samen met Anja zette hij de oer-Hollandse klassieker Sarie Marijs in. "Oh breng mij terug naar die ouwe Transvaal daar waar mijn Sarie woont", zong hij telkens. 's Avonds mocht ik Anja kussen. Ze was jarig. "Wordt ze 53?, vroeg ik Vincent. "Hier zal Anja blij mee zijn", zei Vincent.

Stomme Duitsers

We gingen naar Yad Yeshem. Het Holocaust museum. "Jullie mogen hier geen foto's maken", zei Vincent. Deze keer had hij helemaal gelijk. En terecht. "Jullie hebben twee uur want wil daarna nog met jullie de tuin in", zei Leon. Vanaf de eerste stap binnen werk ik gegrepen door het verschrikkelijke verhaal rondom de joden en de nazi's. Na vijf minuten was ik al oprecht kwaad op die verrekte Duitsers. En dat terwijl ik het verhaal toch al tig keer gehoord had. Dit was anders, dit kwam ineens erg hard binnen. "Dat is toch niet normaal?", zei een stemmetje in de wereld in mijn hoofd. In trance liep ik verder. Ik zag niemand meer van de groep. Ik had zitten luisteren naar de verhalen van overlevenden. Zout water welde op in mijn ooghoeken. In de verte zag ik iemand van de groep.Ik moest opschieten. We gingen naar het monument van de gestorven joodse kinderen. We kwamen in een aardsdonkere ruimte. We hoorden alleen namen door de speakers. Namen van joodse kinderen met leeftijd erbij. "3 years old. 12 years old. 6 years old." Ik ging snel naar buiten, het was confronterend. Buiten stond de moeder van Margot te huilen. Ik kon het wel begrijpen.We gingen naar een volgend monument. We zagen een groepje kinderen met in het midden een oudere man. "Hij hoefde niet met de kinderen mee te gaan maar deed het toch", zei Leon. Deze man had in het Poolse getto joodse kinderen in een weeshuis opgevangen. Toen ze naar de gaskamer moesten ging hij zelf mee. "Ik laat mijn kinderen niet alleen gaan", had hij gezegd. Nederig dropen we af.We gingen eten in een soort van tent. Anja en Vincent gingen Arabisch dansen. Het was gezellig. "Best een leuk tentje", zei Margot. Dit was in Bethlehem. Het was opmerkelijk rustig in de bus. "Leon mag niet mee want dit is Palestijns gebied", zeiAnja. We kregen daarom een Palestijnse gids. Hij loodste ons door de geboortekerk.Er hing heel veel zilver, goud en staal aan de muur."Als die Grieken zo rijk zijn snap ik niet waarom ze nog geld van ons moeten", zei Jan.We gingen nog naar de plek waar het testament was opgeschreven. "Zes jaar deed hij erover", zei de gids. In de avond gingen we weer wat drinken.

 Een niet te onderschatten klim

We gingen naar Massada. "Daar is het altijd tien graden warmer dan in Jerusalem", zei Vincent. Ik hield mijn vest nog eens dicht. Hij bleek gelijk te hebben. Middenin de woestijn doemde een oase op en een indrukwekkende rots. "Je kunt met de kabelbaan of te voet. Het is wel zwaar hoor", zei Anja. René en ik gingen toch lopen. Jos, Anja en Margot deden mee. Het begin was erg licht. René en ik smeten met onze krachten. Dit kwam ons bijna duur te staan. "Hoe lang zijn we aan het lopen", zei ik. "Drie dagen", zei René. Uiteindelijk kwamen we boven. Vincent stond klaar met de finishcamera. Eenmaal boven was het prachtig. Wat een geweldig uitzicht. En wat een mooi fort. "We gaan even speciale foto'smaken", zei Vincent. Dat lukte maar half. We gingen weer naar beneden. René en ik gingen weer lopen. "Gaan jullie weer niet met het gepeupel mee?", zei Birgit. We kregen gezelschap onderweg naar beneden. "Is dat een hert? ", zei ik. "Zou best kunnen", zei René. We vertelden het Anja. "Dat is bijzonder zeg. Een steenbok!".Ik keek op mijn stappenteller en was teleurgesteld dat deze alleen de verdiepingen telde. "Zo haal ik de vrouw van Berry nooit in", vreesde ik. Zij stopte haar telefoon in haar BH. Zou dat een voordeel zijn? Ik nam maar snel een Cola Zero. De woestijn deed rare dingen met mijn hersenen. De vrouw van Berry was heel aardig en had een eigen evenementenbureau. "Ook in Erp hebben we een en ander gedaan", zei ze.Ik vond de trip naar Massada geweldig. We gingen naar de Dode Zee. "Let op dat je niet verdrinkt. Het heet niet voor niets de Dode Zee", zei René. "Ik blijf in de bus zitten. Mij krijgen ze dat water niet in", zei Jan. We gingen ons omkleden. Jos lag al in het water. "Niet normaal. Jos doet de rugslag", zei Mari. Ik ging na René in het water. Het was glibberig. Ik besloot om om te keren. "Ga er nou in. Anders krijg je spijt", zei Vincent. Hij had weer eens gelijk. Ik dreef naar een blonde vrouw in een zwarte bikini. "Let op dat je niet tegen me aandrijft", zei Margot. René ging eruit, ik ook. Vincent lachte ons uit toen ik me moest vasthouden aan René. Ik ging me omkleden op het strandje. "Die onderbroek kun je ook gerust uitdoen. Wij zijn wel wat gewend", zei Riekie,. We gingen samen met Jos een biertje doen. Het was een gezellige kroeg met goede muziek. "Opschieten", riep iemand van een afstand. "We gaan nog naar Jericho." Het bleek dat de moeder van Margot door de lokale David Hasselhoff gered was. "Anders was ik met jullie wel een biertje wezen doen", zei Margot. "Jericho is de oudste stad op deze planeet", zei Leon. Het was weer in Palestijns gebied. We stopten bij een kameel. Er was ook een winkeltje. Een aantal mannen stonden buiten opzichtig stoer te doen. "Ik trek nu voortaan partij voor de Joden", zei ik. We gingen weer terug naar het hotel. "Ben jij echt voor Ajax? Daar kun jij ook niks aan doen", zei Arnold, zelf fanatiek Willem II-fan.Hij was gelukkig weer opgeknapt en bleek een aardige peer. "Sorry als het erop aankomt gunnen we het PSV meer dan Ajax. We zijn en blijven Brabanders". Ik liet het erbij zitten. We waren op vakantie.We gingen weer wat drinken in het hotel. René hielp Ien weer de bus in en uit. "Wat zijn jullie toch aardig. Zei ik al dat ik jullie ging belonen?", zei Ien. Mari liet een vrouwonvriendelijk filmpje van Bert Klunder rondgaan. "Helemaal afluisteren he", zei hij. We konden er smakelijk om lachen. In de avond gingen we terug naar de Muur. Het was Shabat. René en ik keken naar het typische joodse gebeuren. Plotseling werd ons tot twee keer toe de hand gereikt. We mochten meedoen met een joodse groep die een soort van lange slinger vormde. Tot twee keer toe viel mijn keppeltje af. Tot twee keer toe raapte een vriendelijke man het op. "Ze zijn echt blij dat we meedoen", zei René. "We zagen jullie meedoen", zei Jan later. We gingen nog wat drinken in het hotel.

De Putin Bar

"Ik weet dat het een vrije dag is maar ik stel toch voor om samen over de oude stadsmuur te gaan lopen", zei Anja. Het was prachtig mooi weer.We gingen naar de graftombe. Een typical English mevrouw deed het gidswerk. Bijna iedereen hing meteen aan haar lippen. De passie en oprechtheid waarmee ze sprak was aanstekelijk. En dat allemaal gelardeerd met een vleugje Engelse relativiteit. Ze kon echter haar emoties amper de baas toen ze zei: "Maria was ook een moeder. Ze zag haar zoon aan het kruis hangen, wat denk je dat dit doet voor een moeder…." De oudere dames in de groep keken wezenloos voor zich uit. Mijn empathische vermogen reikte ver genoeg om ook even te slikken. We gingen lunchen. "Alleen hier schijnt altijd de zon", zei Vincent toen we buiten gingen lunchen. Het broodje was lekker. "In Oss betaal ik voor zo'n broodje drie keer minder en dan krijg ik er ook nog een blikske drinken bij naar keuze", zei Jan. We gingen vervolgens onze eigen gang. Het was een hectische dag in Jerusalem. "Waarom hebben die joden altijd zo'n haast", zei René. "Dat weet ik ook niet precies", zei Vincent. "Misschien willen ze geen tijd verliezen." 's-Avonds gingen we naar het nieuwe gedeelte van Jerusalem. De vrouwen gingen sieraden kopen. Wij wilden naar de Irish pub die er volgens Vincent zat. Het bleek een soort van Russische Irish Pub te zijn. Margot ging met René en mij mee. "Mag ik dit op facebook zetten?', zei ze. "De Putin Bar moet een concurrent worden van de Obama Bar", zei de aardige Russische barman. Om twee uur liepen we terug naar het hotel. Het was niet ver.

Bijna ruzie

"We gaan naar de joodse wijk", zei Anja. Deze fraai aangelegde wijk weer aaneengesloten te zitten aan plekken waar we eerder hadden gelopen. Jerusalem werd steeds bekender terrein voor ons. René en ik gingen daarna wandelen, We wilden in de Putin Bar de Eredivisie bekijken. We liepen echter verkeerd. We kwamen in een orthodoxe joodse wijk. Ik ging de weg vragen aan de zoveelste dubbelgangster van Anne Frank. Wantrouwiger dan voor te stellen keek ze me aan. "What do you mean? Centre? We have so many.". In onze ooghoeken zagen we wegduikende mannen met baarden, opgerolde broekspijpen en pijpenkrullen. "Je hebt geluk dat ze niet met steentjes gooiden", zei Vincent later. We waren moe. We gingen op de Ipad op mijn kamer de Eredivisie kijken. "Heeft Feyenoord verloren?", zei Arnold. "Willem II gisteren ook", zei ik.Arnold knikte: "Had ik al gezien." De reis liep op zijn einde. We pakten nog maar eens een biertje. Dat Israelisch bier was best te verteren en de witte wijn ook. We gingen nog voor een laatste briefing in de lobby zitten. Het was tijd om onze leuke gids Leon te bedanken. "Wannu kerrul", dacht ik. "Sorry dat ik weer emotioneel word Leon", zei Anja. Ze vielen elkaar in de armen. Vincent vond het weer eens goed. "Heb ik deze mop al verteld An?", zei Vincent aan de bar. Hij vertelde de bak vervolgens toch weer zo aanstekelijjk dat ik de slappe lach kreeg. "Mooie mens die Vincent", concludeerden René en ik tegelijk. Berry had de fotografen Mari en Vincent bedankt op komische wijze. Dat hij uiteindelijk met twee sigaretten op de proppen kwam zag ik niet aankomen. Hulde voor deze ras-entertainer. We gingen slapen want de volgende dag was het op weg naar huis geblazen. Ook Theo had een speech. "Je kunt merken dat hij gewend is om te spreken in het openbaar", zei ik. Vincent was zelfs voor heel even stil.

Thuis

Schiphol. Overal bloed. "Bertha heeft zich gestoten", zei Vincent. Marijke had gelukkig haar verpleegster-skills bij en de wond was zo gestelpt. "Ik heb dun bloed", zei Bertha (84). Ze had zich de hele reis kranig gehouden. Wat een fitte vrouw. En niet zeuren om een wondje. "Komt wel weer goed. Met zeuren zijn wij vroeger niet grootgebracht", zei ze.. "Ga jij de bus van Dortmans zoeken", zei Vincent. Jan en Berry kwamen later. De koffers waren in Tel Aviv achtergebleven. "Ze zijn niet te vertrouwen daar", zei Jan. "Ach, ik heb kleren zat", zei Berry. We arriveerden in Oss. "Deze jongens hebben mij constant geholpen", zei Ien tegen een vrouw van onze leeftijd. De vrouw keek ons bedenkelijk aan. "We zien jullie op de terugkomdag", zei Anja. Vincent zei hetzelfde. Ik zag een Mercedes staan. "Die is van de buurman. Mijn Audi A6 heeft al 470.000 kilometer op de teller, die is veel fijner", zei Vincent.

Om negen uur in de avond was ik weer in het pittoreske Errup. Het was heel leuk geweest met alleen maar lieve mensen om ons heen. Israël stal mijn hart al in 1997, al was ik slechts in Eilat. Nu was de bevestiging daar. Ik ga nog eens terug. "Ik ook. Zullen we samen gaan?", zei Renë.