zaterdag 19 september 2020
4 minuten leestijd (877 woorden)
Aanbevolen 

Exclusieve column: De kijk van Jaap Knasterhuis jr....deel 9: 'Leo zijn groeven werden kleine maasriviertjes'

IMG_0238 Don Leo in de jaren'80 (screenshot)

REDACTIE| Onze columnist Jaap jr las van de week een oud interview met Leo Beenhakker. "Ik woon in the middle of nowhere, we zijn bij wijze van spreken sinds twee jaar aangesloten op de centrale riolering en Nederland 3 kregen wij pas in 2014, dus van media zoals Santos Online had ik eerder nog nooit gehoord." Jaap vond het een geweldig stuk, mooi geschreven door journalist Bart Vlietstra: "Leo was voor mij altijd Don Leo of die charmante zestiger die op de burelen van de Arena nog secretaresses opgewonden wist te krijgen. Ik hou van die man, jammer dat hij nu vanuit zijn woontoren een beetje eenzaam over die Maas zit uit te kijken. Ga dan in een grachtenpand zitten, zie je nog eens een leuke Cougar op een bakfiets, ondanks de wind haar bovenlip nog steeds strak houdend."


Oost Brabant, 64 juni 2020

Ik was altijd gek op Leo Beenhakker. Niet omdat hij zo'n briljante trainer was die liefhebbers zoals ik liet genieten van revolutionair aanvallend voetbal. Nee, Leo was vooral een meester in het gretig absorberen van kennis van anderen, personen die er veel meer kijk op hadden, en dan daar op een theatrale wijze mee aan de slag gaan. Ook kon hij spelers motiveren als geen ander, al was het vaak wel behoorlijk Kistemakeriaans. Zo moest Jan Weggelaar een keer invallen in de slotfase van PSV – Ajax. De tv-kijkers zagen hoe de nog jonge ex-onderwijzer uit Rotterdam de kleine blonde Amsterdammer instrueerde: "En als een kamikaze in de zestien !".

Dat hij wel wist waar hij vandaan kwam illustreerde Beenhakker door bijvoorbeeld enthousiast te verhalen over zijn rol als verzorger bij het Kowet van de jaren'60. "Ik liep daar toch maar mooi op het veld." Het tekent zijn bescheidenheid. Leo heeft van weinig zaken spijt, of het moet dat geval met 'die kleine' zijn geweest. Het was ergens in de vroege winter van 1980 toen een zwalkend Ajax het onder zijn leiding in een matig gevulde De Meer opnam tegen een fris acterend FC Twente. Toen het 1-3 stond leek het helemaal mis te gaan met de jonge Rotterdamse trainer en zijn manschappen. Op dat moment daalde echter ene Johan Cruijff (33 jaar oud destijds) vanaf de eretribune naar beneden. De Amsterdamse verloren zoon fungeerde destijds in de Watergraafsmeer als een soort van technisch adviseur zonder enige echte vastomlijnde functieomschrijving. Het geroezemoes zwol aan terwijl Cruijffie naast Leo, een rossige Dude nog, op de bank ging zitten. Een paar armbewegingen verder stond Ajax ineens met 5-3 voor en het voorval ging meteen de geschiedenis in als echte geschiedenis. Leo Beenhakker jaren later: "Ik had die kleine een klap voor zijn muil moeten geven."

Don Leo

Het kwam echter goed met levenskunstenaar Leo. Na een succesvol avontuur bij Real Zaragoza werd hij zelfs de grote Entrenador bij het magische Real Madrid, waarschijnlijk de meest aansprekende club in de geschiedenis van het voetbal. Don Leo (zijn nieuwe koosnaam) hield het er drie jaar uit, evenzovele keren werd hij landskampioen en zijn elftal speelde prima aanvallend voetbal. Het legendarische Estadio Santiago Bernabeu was tevreden maar Leo faalde  tegelijkertijd in zijn opdracht om de Europa Cup 1 binnen te halen. Zelfde noemde hij het 'de cup met de grote oren', een benaming die later zowat iedereen overnam. Het was notabene een weinig atletische gast uit Venray, Edward Linskens, die hem met een E-pupillen rollertje in de halve finale de das omdeed. Die cup was in dat jaar, het seizoen 1987/88, al van tevoren betegeld met het logo van de koninklijke maar uiteindelijk ging een clubje uit Eindhoven ermee vandoor. Het vormde een grote smet op het Madrileense blazoen van Don Leo maar toch werd hij later teruggevraagd, het zei veel over hem en zijn status.

Maas

Vanaf 1998 zijn we weer terug aan die Maas, de rivier waar Leo mee opgroeide. Zijn cluppie was uiteraard Feyenoord, samen met zijn vader kwam hij er al vanaf zijn kinderjaren, net na de oorlog. "De stad was in opbouw. Ze hadden nogal een rommeltje achtergelaten, onze buren. Ik woonde bij de Pleinweg, moest de hele Strevelsweg aflopen." Een pleuriseind volgens Leo. "Maar aan het eind zag je in de verte die luchtbrug. Ging het al kriebelen, want daar liepen steeds meer mensen." Leo kon als Rotterdammer goed aarden in Amsterdam ('Waarom zou je niet van Ajax kunnen houden als Feyenoord je cluppie is?') maar had nog één droom: kampioen worden als trainer op Zuid. Het lukte hem in 1999. "Ik hou van die jongens, allemaal", zei hij onlangs met opwellende ooghoeken in een Fox Doc. De legende Leo Beenhakker en Feyenoord was een definitieve passage in de annalen van de club geworden, zijn club. Later werd hij er nog technisch directeur, met geen rode cent op zak moest Leo de selectie versterken. Toch kalfde zijn status af, Leo werd er uitgewerkt door lieden die hem dat niet recht in zijn gezicht durfden te zeggen. Dat deed pijn, heel veel pijn. De groeven in zijn gezicht werden kleine maasriviertjes. Aftakkinkjes. Leo leed en prefereerde dat in stilte te doen. Alleen in zijn dure penthouse, turend over die Maas met in de verte zicht op dat magische stadion De Kuip. Dat dan weer wel.

Het ga je goed Leo. Ik hou nog steeds van je.

Jaap jr.

Programmaboekjes amateurvoetbalcompetities Oost Br...
Jeremy Raaijmakers geeft in Gemert visitekaartje a...

Related Posts

 

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://tismarvoetbal.nl/

Hollandse Velden Banner

Colofon

Tismarvoetbal is een uitgave van Janus Media / SwipeSport

Redactie: Willy Rooyakkers (eindredactie), Kees van der Zandt

Medewerkers: Paul Brugmans (PFF), Gert-jan Kuipers (PFF)