donderdag 12 december 2019
12 minuten leestijd (2310 woorden)

TMV OP ZOEK NAAR DE ZIEL, DEEL 8: Blote konten voor het busraam, traangas en witte zweetsokken in Straatsburg......

aad Aad de Mos: de grote winnaar van 11 mei 1988

 REDACTIE| Tismarvoetbal gaat steeds maar weer op zoek naar 'de ziel' van het voetbal. Authenticiteit speelt daarin een belangrijke rol. In deze aflevering duiken we terug in de tijd, meer dan dertig jaar om precies te zijn. We waren nog zo groen als gras maar togen toch al naar een Europese bekerfinale in het verre Frankrijk. Het werd een reis om nooit meer te vergeten. 

Door: Willy Rooyakkers

We schrijven het jaar 1988, 11 mei om precies te zijn. Op dat moment zijn we nog onwetend van het feit dat Oranje een week of zeven later Europees kampioen zal worden. Wel zijn we al ruim een jaar rijkelijk verwend door de successen die (vooral ) Ajax heeft geboekt in het internationale voetbal. Zo werd een jaar eerder de Europa Cup 2 (het inmiddels opgedoekte toernooi waar de winnaars van de nationale bekers aan mochten deelnemen) binnengesleept door in Athene met 1-0 van Lokomotiv Leipzig te winnen. Het was, de dan nog maar 22-jarige, aanvoerder Marco van Basten die op aangeven van Sonny Silooy Nederland een nooit meer verwacht Europees succes op clubniveau bezorgde. Ook in die tijd had voetbalminnend Nederland namelijk een aantal jaren flink in zak en as gezeten. Na de grote successen van Ajax en Feyenoord in de jaren'70, op wat meer bescheiden schaal gevolgd door PSV, FC Twente en AZ'67, was het namelijk al flinke tijd kommer en kwel. Steevast werden de Nederlandse clubs meteen uitgeschakeld als het om wedstrijden in Europees verband ging en Oranje plaatste zich drie keer achter elkaar niet voor een eindtoernooi. Vanaf het moment dat Johan Cruijff trainer werd van Ajax veranderde er echter wat: het zelfbewustzijn kwam terug. Marco van Basten: "Johan leerde ons dat we niet ineens raar moesten gaan doen omdat we tegen een buitenlandse club zouden spelen. Daarvoor waren we altijd nogal opgefokt, het was een grote bende omdat we zo gek deden. Zo naaiden we ons onnodig enorm op toen we tegen Bohemians Praag en Olympiakos Piraeus moesten. Dat werkte averechts."Het leverde Ajax dus in 1987 weer eens een groot internationaal succes op en een jaar later zou PSV, in die tijd nationaal gezien behoorlijk onaantastbaar door weer eens wat zakelijker te voetballen dan de constant frivool aanvallende Amsterdammers, uiteindelijk zelfs de Europa Cup 1 voor zich opeisen door na een doelpuntloze finale Benfica na het nemen van strafschoppen te kloppen.

Verloren seizoen door tussentijds vertrek Cruijff

Wij als Ajacieden wisten daar op 11 mei 1988 nog niets van want PSV zou pas twee weken later aan de bak moeten in Stuttgart. In Amsterdam was het weer eens een teleurstellend seizoen geworden, turbulent ook. Johan Cruijff was in januari opgestapt omdat er volgens hem niet meer te werken viel met voorzitter Ton Harmsen cum suis. Andersom werd de indruk gewekt dat de verloren zoon was ontslagen, hoe dan ook was het een puinhoop. Eerder had, na het vertrek van Van Basten in de zomer van 1987 tot dé sterspeler uitgeroepen, Frank Rijkaard op een bierviltje een contract getekend bij PSV maar later kreeg hij daar spijt van. Het verhaal ging dat PSV-manager Hans Kraaij sr hem overgehaald had door muziekliefhebber Rijkaard als secundaire beloning een Philips Stereotoren te beloven. Rijkaard bleef in Amsterdam maar één en ander had grote invloed op hem. Hij presteerde niet meer, werd narrig. Uiteindelijk barstte de bom toen hij op het trainingsveld weer eens ruzie kreeg met de veeleisende Cruijff. "Jij met je eeuwige gezeik", zou hij hebben geroepen. Kraaij haalde nog een zwik spelers op, ex-Ajacieden vooral, en regeerde met zijn PSV in de competitie. Dit ondanks het feit dat vedette Ruud Gullit was vertrokken. Maar Ajax bleef het wel dus aardig doen in de Europa Cup, opnieuw zat men in de 'Pokal der pokalsiegers'. Ondanks al het gerommel schakelden de Amsterdammers teams als HSV en Young Boys uit waarna in de halve finale Olympique Marseille moest zwijgen. In een kolkend stadion te Marseille waren het Rob Witschge en Dennis Bergkamp die het Olympique van zakenman Bernard Tapie in eigen huis met 0-3 wisten te vernederen. En dat terwijl er toch internationale sterren als Jean-Pierre Papin en Klaus Allofs waren aangetrokken. De finale was weer bereikt, het kleine KV Mechelen zou de tegenstander worden. Overigens stond Ajax op dat moment onder leiding van een driemanschap. Ruud Krol, Spitz Kohn en Barry Hulshoff waren aangesteld als opvolgers van Johan Cruijff die ergens gedurende de lente inmiddels een contract had getekend in Barcelona en daar later legendarische successen zou vieren.

Vertrekken vanuit Uden

Maar goed, 11 mei dus van het jaar 1988. We hadden in het Udens Weekblad gelezen dat er een busreis zou worden georganiseerd vanuit Uden. Voor 99 gulden (45 euro) kon je met de bus mee en dan zat het kaartje van de wedstrijd er bij inbegrepen. Ook voor die tijd was dat geen geld. Met een mannetje of acht werd er ingeschreven waarna we ons op die 11e mei dus in alle vroegte meldden bij het vertrekpunt. Een bonte verzameling van Ajacieden stapte in één van de bussen die er opgesteld stonden. Wij waren nog maar tieners dus we hadden geen idee waar Straatsburg eigenlijk lag. Een jaar daarvoor mocht ik van mijn ouders niet mee naar Athene omdat mijn rapport op school weer eens dramatische vormen had aangenomen. Maar er kwam dus een tweede kans en Straatsburg kon je met de bus aanrijden, dat was heel erg aanlokkelijk. Volgens de chauffeur was het zo'n acht uur rijden met de bus, met de auto deed je er ruim zes keer zestig minuten over. Nou ja, het maakte ons niet uit. We zagen dat er een imponerende hoeveelheid blikken bier was ingeladen. Voor 1 gulden kon je zo'n blikje tot je nemen, daar maakte iedereen uiteraard gretig gebruik van. De sfeer in de bus werd steeds joliger wat een behoorlijk incident opleverde bij de grens tussen België en Frankrijk. Een serieus kijkende medewerker van de Gendarmerie, door ons omgedoopt tot Louis de Funes, kwam de bus in om iedereen even strak in de ogen aan te kijken. Toen diverse meegereisde Ajacieden de broek op de enkels lieten zakken en met de billen tegen de ramen stonden te twerken (al kende dat woord toen nog niemand) dreigde één en ander uit de hand te lopen. Het bijwonen van de wedstrijd leek ineens extreem ver weg. Gelukkig zag de handhaver van de wet ook snel genoeg in dat hij beter van dit zooitje af kon zijn, hij spoedde ineens de bus uit en gaf met een driftig handgebaar aan dat we moesten oprotten.

Proletarisch winkelen

Even later een grote benzinepomp, we zouden even de beentjes gaan strekken. Toen we aan kwamen rijden zagen we diverse Belgische bussen geparkeerd staan en er hingen allemaal rood-gele versiersels voor de ramen. Dit waren dus de fans van KV Mechelen, het vriendelijke provinciale clubje uit de gelijknamige stad met fraai pittoresk centrum. Daar hadden wij toen nog geen weet van overigens, we waren amper verder geweest dan de Zeeuwse of Vlaamse kust en Amsterdam. Helaas waren er meer Ajacieden dan wij, bescheiden jongens, en er zaten ook een aantal gasten tussen die je beter maar te vriend kon houden. En ze waren dan wel niet op vechtpartijen uit maar probeerden wel behoorlijk onredelijk grappig te zijn. Op een gegeven moment gingen ze met een hele groep tegen een Belgische bus staan duwen zodat deze bijna leek om te vallen. En binnen, in de shop, werd driftig proletarisch gewinkeld. De biervoorraad kon zodoende inkooptechnisch vrij gunstig worden aangevuld. 

Toen het Belgische gezelschap, veelal bestaand uit keurige oudere mensen met sjaaltjes om de nek, van de schrik niet meer wist waar men het moest zoeken kwamen er ineens weer leden van de Gendarmerie aangelopen. We werden de bussen weer ingejaagd, niemand hoefde af te rekenen, als ze maar van ons af waren. We reden daarna gelukkig al snel Straatsburg binnen op deze snikhete dag. Eindelijk konden we uit dat smalle stinkende voertuig en de stad verkennen, het was immers nog maar een uurtje of drie in de middag. Al gauw zagen we terrassen vol met feestende fans uit Nederland. Ze hadden een bal bij en haalden daar allerlei trucs mee uit. Naast het terras stopten er telkens auto's voor de stoplichten, dat waren er zeker vijf naast elkaar. Een Ajacied ging telkens tussen die vehikels staan en schoot dan de bal onder grote hilariteit dan zo ver als hij kon de lucht in waarna even later het ronde leder dus overal kon landen. Met een beetje mazzel tussen de auto's in maar regelmatig dus ook op motorkappen of voorruiten. Dit vonden de Nederlanders enorm grappig maar de Fransen wat minder. De automobilisten durfden niets te doen maar even later kwamen daar ineens wel grimmig ogende, blauw aangeklede, gasten op paarden aan gedenderd. En erger nog: ze hadden traangas bij. In een mum van tijd was alles schoongeveegd, wij vluchtten ook weg. Toen we weer ergens op een rustigere plek waren beseften we dat onze, sowieso overbodige, jassen er nog hingen. Sommigen waren daardoor ook meteen het paspoort kwijt.

Le Meinau

Dan toch maar op weg naar het stadion, hoewel het nog drie uur was tot de aftrap. We hadden prima staanplaatsen langs de lange kant, recht tegenover de hoofdtribune. Een mooi stadion, dat Stade Le Meinau. Het was voor die tijd erg modern, alle hoeken waren dicht en er pasten zo'n 40.000 mensen in. Het was rare liedjes zingen geblazen want bij KV Mechelen was Aad de Mos de trainer en er speelden met Erwin Koeman, Graeme Rutjes, Piet den Boer en Wim Hofkens nog meer landgenoten. Maar het was vooral Aadje die het moest ontgelden, de Hagenees had daarvoor niet onsuccesvol Ajax getraind maar was in 1985 door voorzitter Ton Harmsen ontslagen omdat spelers als Marco van Basten en John van 't Schip, megatalenten van de club, door de trainer waren gepasseerd voor het belangrijke uitduel bij Haarlem. Ajax verloor met 1-0 en toen wist De Mos dat zijn langste tijd erop zat. In die tijd was de wereld in de ban geraakt van de nieuwe ziekte Aids en alles wat daar bij hoorde. Vandaar dat een groot gedeelte van de Ajax-fans het passend vond om constant liedjes te zingen als 'Aad de Mos is seropositief….'. Weinig subtiel natuurlijk. Ook Piet den Boer moest het ontgelden. "Het is een sl.. , het is een…,, het is de vrouw van Piet den Boer…" Nou ja, erg hoogstaand dus allemaal. Ondertussen had 'Aadje' het wel voor elkaar gekregen om van voormalig provincieclubje KV Mechelen een Belgisch topteam te maken. De club was namelijk gekocht door de puissant rijke John Cordier en Aad had een soort van carte blanche gekregen op technisch gebied. In de nationale competitie deed 'Malinois' ineens mee om de titel en nu haalden ze zelfs de finale van een Europees toernooi. En dan nog wel tegen het grote Ajax, voor Aad de Mos dus een droom die uitkwam. Aad gooide vervolgens op zijn kenmerkende theatrale manier alle remmen los. Hij was op oorlogspad, dit uitgeklede Ajax moest te pakken zijn. Spelers als Frank Rijkaard, Marco van Basten, Ronald Koeman en Gerald Vanenburg waren er immers niet meer bij. Wat er over bleef was toch allemaal net wat minder van kwaliteit terwijl de echte doorbraak van bijvoorbeeld Dennis Bergkamp nog even op zich liet wachten.

Rood

Toen de wedstrijd begon leek het aanvankelijk toch dat Ajax weinig hoefde te vrezen van het vrij defensief ingesteld Mechelen. Ajax trad aan in een werkelijk fantastisch klassiek shirt. Het mooie traditionele thuistenue maar daarop alleen het oude klassieke logo. Geweldig. Ondertussen werden wij, de fans, door een cordon van Franse agenten in de gaten gehouden die bij het minste of geringste met een klein busje traangas begonnen te spuiten. Dat leverde veel ongemak op. Ze stonden met de rug naar het veld en hadden constant de wijsvinger op het spuitgedeelte van het busje. Niet fijn dus. Na een kwartier ging het ineens op het veld ook fout. Marc Emmers, een middenvelder met veel diepgang, glipte door de Amsterdamse linies toen de Belgen ineens snel omschakelden. Danny Blind dacht niet na en haalde de aalvlugge Emmers onderuit. In die tijd werden dit soort acties vaak afgedaan met gele kaarten maar deze keer trok de arbiter meteen rood: Ajax moest 75 minuten met een mannetje minder aan de bak. Toch was de wedstrijd redelijk in evenwicht, Mechelen durfde niet echt maar had bijvoorbeeld wel in Lei Clijsters (de vader van Kim) een heel slim spelende controleur. Vlak na de pauze dan echter toch grote vreugde bij de meegereisde Belgen. Eli Ohana, de getructe en handige Israelische linksbuiten, zette te ongehinderd voor waarna Piet den Boer bij de eerste paal wist te scoren en zich onmiddellijk onsterfelijk maakte te Mechelen: 0-1. Dit leek de doodsteek voor de tien Nederlanders maar gek genoeg wist men toch nog de duimschroeven van het teveel teruglopende Mechelen aan te draaien. Het was uiteindelijk aan de weergaloos keepende Michel Preud'homme te danken dat het geen 1-1 werd. Vooral zijn redding op de inzet van John Bosman, pikant genoeg een maand later voor Mechelen spelend, zal de geschiedenis ingaan als een Yashiniaanse parade. Ongelooflijk hoe hij die inzet nog onder lat vandaan haalde. Later zagen we dat de TV dit niet goed in beeld had gebracht, je moet er live bij zijn geweest om de weergaloosheid van deze redding te kunnen inschatten. De beker was voor KV Mechelen dat daarmee haar grootste succes uit de historie beleefde. Mooie tijden voor Aad de Mos en de overige Nederlanders aldaar. Wij dropen af. We waren kapot van de reis, de drank en het traangas. En het resultaat natuurlijk. Van de terugreis weet ik weinig weer, alleen dat ik niet achterover kon hangen om te slapen omdat er twee zweetvoeten, gehuld in witte tennissokken, van de persoon achter mij op mijn stoelleuning waren geparkeerd. Twee dagen later konden we onze jassen en paspoorten bij een vriendelijke meneer in Waalwijk weer ophalen. Hij had ze gevonden en ons keurig opgebeld. 

Piet den Boer. Links Frank Verlaat, rechts John Bosman
zicht vanuit ons vak
DE PROFDAG: Een heuse dag als prof voor kinderen.....
Reinald Boeren stoomde Gemert klaar voor play-offs...

Related Posts

 

Reacties

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft
Gast
donderdag 12 december 2019

Captcha afbeelding

Hollandse Velden Banner

Colofon

Tismarvoetbal is een uitgave van Janus Media / SwipeSport

Redactie: Willy Rooyakkers (eindredactie), Kees van der Zandt

Medewerkers: Paul Brugmans (PFF), Gert-jan Kuipers (PFF)