GROESBEEK| Erpenaar Willem den Dekker (27) verwierf enige bekendheid als opstomende aanvallende middenvelder bij RKVV Erp en Gemert. Ook bij De Treffers stond hij aanvankelijk als '10' opgesteld maar daar kwam verandering in toen Theo Janssen zich afgelopen zomer aan de poorten van Sportpark Zuid meldde.
Door: Willy Rooyakkers
We gaan eerst even een jaar of tien terug in de tijd. Destijds belde ik regelmatig met toenmalig Erp-trainer Raymond Koenraadt. Hij had het lastig dat jaar met zijn team want de Erpenaren waren net gepromoveerd naar een 1e klasse die eigenlijk qua intensiteit, reizen en niveau iets teveel van zijn manschappen vroeg. Op een gegeven moment begonnen zijn ogen echter toch te twinkelen, en dat kwam door de piepjonge Willem den Dekker. 'Ik heb er nu eentje bij, hij is geloof ik nog maar vijftien of zestien jaar. Je wil het niet geloven maar hij is nu al in het positiespel de beste tijdens de training. Echt mooi om te zien."
Willem den Dekker begint te glimlachen als hij geconfronteerd wordt met deze anekdote. "Zei hij dat ? Leuk om te horen. Ik heb met Raymond altijd wel contact gehouden, hij kwam ook al bij De Treffers kijken bijvoorbeeld. Ook na afloop nog wat drinken in de kantine en zo. Ja, ik was nog erg jong toen he, met vijftien jaar oud trainde ik al mee met het eerste elftal."
'Willem moet met ons mee'
De jonge voetballer, gezegend met een bombarderende wreef in de rechtervoet, graaft in zijn geheugen: "Ik kwam terug uit de jeugd van FC Den Bosch en speelde in de B1 van Erp (017 – wr) en wilde graag met vrienden voetballen. Maar al snel wilden ze me bij het eerste hebben, ze zeiden: 'Willem moet zondag met ons mee he…'. Na mijn debuut heb ik daarna nog een seizoen met de A1 (019-wr) meegedaan, dat was mijn uitdrukkelijke wens, maar al vrij snel stond ik vast in Erp 1. "
De jonge speler ontwikkelde zich al gauw tot toonaangevende figuur en dat deed iets met de woekerende puberale wereld in zijn hoofd. Den Dekker, pakweg 17 jaar oud, bewoog zich in die tijd nogal rennend, vliegend en dirigerend over het veld. "Ja, dat klopt, ik ging inderdaad veel teveel doen. Ik wilde zo belangrijk voor het team zijn dat ik overal op het veld wilde komen en kwam daardoor in slotfases van wedstrijden soms kracht tekort. Trainer André Cornelissen wees me daar ook op en toen werd het beter."
Volwassen geworden in Gemert
Clubs als Blauw Geel'38 en UDI'19 wilden hem graag inlijven maar hij koos uiteindelijk, net twintig jaar oud, voor Gemert. "Bij Gemert ben ik volwassen geworden qua voetballen", zegt hij beslist. "Ik stond er meteen in en de club paste erg goed bij mij als persoon. Trainer Reinald Boeren en zijn staf leerden me taakgericht spelen." Sportpark Molenbroek werd echt zijn nieuwe thuis, het voelde meteen vertrouwd. "En we hadden echt een geweldig team. We hadden Thijs van Pol en Ralf Kemper in de spits en Sander Vereijken op de vleugels, dat was heerlijk voetballen voor mij. Toen oudere spelers als Jens Leijten en Joost Habraken openlijk uitspraken dat ze mij belangrijk voor het team vonden begon ik helemaal zelfvertrouwen te krijgen."
In het KNVB bekertoernooi verwierf hij even landelijke bekendheid door live op tv twee mooie goals te maken bij ADO Den Haag. Als ik plaag dat hij altijd scoort als er een camera staat dan moet hij wederom lachen. "Nu je het zegt, ook bij De Treffers ging ik daarmee door…."
Hoewel Den Dekker inmiddels in Gemert woonde, daar een vriendin had, en werk vond op het Commanderij College als sportleraar, begon het steeds interessanter te worden om toch ook vanaf de zwart-witten nog een stapje hogerop zijn kunnen te testen. Vier jaar geleden verkaste hij naar De Treffers in Groesbeek, een club die al decennia lang tot de absolute top van het Nederlandse amateurvoetbal mag worden gerekend. "Door mijn jaren bij Gemert was ik er klaar voor, ik wist wel zo'n beetje wat er gevraagd zou worden op dat niveau."
Hoewel de tweede divisie toch nog even een ander verhaal is qua gevraagde kwaliteit meldde de middenvelder zich ook daar meteen monter en fris in de basis. "Dat was lekker, ik ging meteen spelen. Dat geluk moet je hebben. Ja, de tweede divisie is zwaarder en beter dan de derde, vooral fysiek gezien zijn die gasten gemiddeld veel verder dan een treetje lager het geval is. Het zijn doorgaans echt sterke figuren, dat was wel wat wennen in het begin. Je ziet ook aan de bekerwedstrijden tegen BVO's dat het niveau beter is, we maken dan als Treffers écht kans."
Den Dekker kreeg te maken met huidig AZ-trainer Lee-Roy Echteld. "Tactisch was hij heel sterk maar voor de gezelligheid hoefde je niet bij hem aan te kloppen. Hij was de hele dag bloedserieus met voetbal bezig. Een echte Amsterdammer ook, vaak wat nors. Maar wel zeker iemand met verstand van zaken."
Na Frank van Kouwen en Edwin Linssen kreeg hij dus dit seizoen te maken met 'bekende Nederlander' Theo Janssen. "Iedereen weet wel dat hij een bijzondere man is, hij staat er echter écht als het nodig is en daar gaat het om. Je merkt dat hij veel verstand van het spelletje heeft - geeft de assistenten veel verantwoordelijkheid - en na de wedstrijd is hij heel gezellig, drinkt graag een biertje met ons mee."
Geen kapstokspits
Maar ja, onder Janssen is Den Dekker wel ineens een spits geworden. "Ik was aan het begin van het jaar geblesseerd, gelukkig ben ik dat overigens zelden, en de trainer had een nieuw systeem geintroduceerd waarbij de twee buitenspelers wat meer naar binnen staan en als een dubbele tien moeten functioneren. Tim Waterink speelde als spits en eenmaal weer fit vroeg Theo of ik dan op zijn plek wilde spelen. Hij dacht dat ik dat wel zou kunnen. Ik baalde even want ik voel me 'een echte 10', maar wilde in ieder geval natuurlijk wel spelen."
Nu we een paar maanden verder zijn blijkt Willem den Dekker ook op die positie aardig te kunnen acteren. "Gelukkig hoef ik geen klassieke kapstokspits te zijn. Als ik maar voor de goal ben als er voorzetten komen volgens de trainer."
We zagen hem laatst spelen tegen IJsselmeervogels. Zelf had hij het gevoel een wat mindere wedstrijd te hebben gespeeld maar het was toch indrukwekkend om te zien hoe hij onder grote fysieke druk het middenveld inkwam om in kleine ruimtes ballen subtiel te verleggen. En dat dus met de rug naar het doel terwijl zijn core-kwaliteiten juist zijn om in een iets eerdere fase van het veld met het spel voor zich dynamisch, scorend en creatief te zijn. Een 'kapstok negen' recht, of schuin, voor de neus van Den Dekker en hij is eenmaal aangespeeld in de loop amper te houden. "Ja, maar zo spelen we nu eenmaal niet. Het is het systeem van de trainer, het gaat steeds beter lopen moet ik zeggen."
Hoewel op papier 3-4-2-1 zeer aanvallend is pakt het in de praktijk zo uit dat de formatie uit Groesbeek weinig weggeeft maar moeite heeft om te scoren. Zo kijkend naar het team van Janssen valt wel op dat dit systeem veel ruimte geeft voor flexibiliteit in de uiteindelijke veldbezetting. Zo kan met drie man opbouwen zo omgezet worden naar vier indien nodig. En de 'dubbele tien' wordt net zo makkelijk een klassieke 3-4-3 of 4-3-3. Tegen IJsselmeervogels liet Janssen op een gegeven moment één kant open en dat leverde uiteindelijk vlak voor tijd de beslissende goal (1-0) op. Op de tribune zijn de 'ouwe mannen', de vijfde colonne, het er meteen over eens als we vragen wie hier de beste speler is. "Willem denk ik, hem zien we graag spelen."
Over andere spelers zijn ze vervolgens duidelijk minder positief maar dat zullen we maar niet publiceren. "Ach jongen, we hebben hier al zoveel meegemaakt. Janssen is wel geliefd hoor, en dat kun je niet van alle trainers zeggen haha. Gelukkig is hij niet zo druk als zijn voorganger bijvoorbeeld."
"Zeiden ze dat ?", reageert Den Dekker zelf. "Leuk. Ik doe altijd mijn best en werk hard, misschien vinden ze dat mooi. Overigens verwachten ze wel zowat iedere wedstrijd een goal en assist van me." Wat trouwens opvalt is zijn indrukwekkende lichaam, hij ziet er tegenwoordig uit als een soort van uit de kluiten gewassen bokser in het middengewicht. "We moeten ook naar de gym hè, anders kun je fysiek niet mee."
Hij moet er sowieso veel voor doen, veel mensen hebben dat niet door. "Het is een soort routine geworden maar ik train op maandag, dinsdag en donderdag en op zaterdag ben je de hele dag kwijt met de wedstrijd." En dan is Groesbeek ook nog een eind rijden, via een sluip-en-kruip-door-route gaat het toch nog redelijk snel meldt hij. "Ik rij samen met Guus Joppen, die pik ik op in Elsendorp. Dat we samen rijden is wel fijn." Ondanks dat zijn relatie is stukgelopen woont de voetballer nog steeds in Gemert, toch net even iets gunstiger ten opzichte van Groesbeek dan Erp.
Afsluiting nog even weg
Hoe ziet hij eigenlijk de rest van zijn loopbaan? Willem lijkt al een eeuwigheid te voetballen maar is nog steeds maar 27. "In mijn achterhoofd zit wel om af te sluiten bij RKVV Erp maar ben nog relatief jong dus. En Gemert is en blijft ook altijd een hele realistische optie natuurlijk. Ook daar ben ik op alle vlakken thuis. We gaan het zien."
Hij blijft minimaal nog een jaar langer op Sportpark Zuid maar hoopt misschien wel dat de technische mensen bij de club nog een echte spits gaan halen? "Tim Waterink vertrekt naar GVVV dus daar zullen ze wel mee bezig zijn." Ingewijden wisten te melden dat UDI'19-aanvaller Lowie van Zundert hoog op het lijstje stond maar door die naam kan een streep: Van Zundert blijft in Uden. "Dat zou zeker een goeie geweest zijn, maar er zullen er nog meer in beeld komen verwacht ik."
Willem den Dekker wil vooral zélf nog vlammen bij De Treffers: "We staan best dicht bij de top 3, ook dit seizoen valt er nog zat te winnen."
